و اين منم.يک عاشق ديوونه.که هر صبح،گوشه بيابان در وصف تو مي سرايم.هر ظهر در وصف زيبايي ات سخنراني مي کنم و هر شب در وصف مهرباني ات مي نويسم.من همانم که تنهاي تنها در گوشه ي يک بيابان خشک و ترک خورده با ياد تو سرسبزم.من همانم که هميشه در آرزوي ديدار تو ام.همان عاشقي که لحظه لحظه ي عمرش را با ياد و با وجود تو گذرانده است.من همان هستم که جز تو کسي را ندارم.همان کسي که هر روز با تنها شدنش به تو نزديک تر مي شود.به تو دل مي بندد و سرانجام تو را مي يابد.همان کسي که سال هاست در آرزوي داشتن يک دوست مانده است.من تو را در ستاره ي شب هاي بيابان جست و جو کردم.در ترک ترک هاي زميني که زير پاي من است،سراغت را گرفتم و در آسماني که شفاف تر از آن نيست،به دنبالت گشتم.امّا من در ستاره ها،در ترک ترک هاي زمين بياباني خشک،در شب هاي سرد و در آسمان شفاف و پرنور بيابان،تنها زمزمه اي از عشق تو ديدم. تويي که هميشه و همه جا با من بودي.تويي که دار و ندارم هستي. اي خداي مهربان!من تو را در قطره ي باراني که هميشه وقت آن را در بيابان نديده ام،يافتم؛و به اين نتيجه رسيده ام که هيچ چيز و هيچ کس،شب ها در بيابان،پا به پاي من با گوشي شنوا،در نزديکي من به حرف هايم گوش نمي دهد.تو تنها کسي هستي که هيچ وقت از حرف هايم خسته نشدي.من تو را به سختي يافتم.در صورتي که يافتن تو با يک نظاره به اطراف بسيار آسان بود.من تو را در خودم يافتم.در ريشه هايم،در برگ هايم،در شاخه هاي کشيده شده ام به سمت تو...!هميشه و همه جا در جست و جوي تو بوده ام؛اما تو را در خودم يافتم،نه در چيز ديگري...!

من تو را ، در تن خود ، در رگ خود ، هستي خويش و در هر ذره وجودم که پر از خواهش توست ، محو و گم خواهم کرد. من تمامي وفا و تمامي دل عاشق خود را ، به تو خواهم بخشيد...........